خواندمش و نشنید، و خواستمش و ندید، و گفتم و از من گذشت و نگاهی حنی کوچک نینداخت، و خشک و پژمرده و خسته شدم از دست جهان و آرزوی یک عمر بی نفسی کردم و مُردم و رفتم و دیدم در آن دنیا نیز عشق می آید و می ماند و می تواند برایت بهشتی سازد و بی عشق چهنمی آید و می سوزاند هر چه جز عشق را... و من اکنون آرزوی همان عشق بی ثمرم را دارم که نه می بیند و می شنود و می خواهد مرا ... 

دست سرنوشت سیلی محکمی بر صورتم نواخت که یا هر آرایش و تزویری پوشانده نشد...

عاشق می خواست به سفر برود. روزها و ماه ها و سال ها بود که چمدان می بست. هی هفته ها را تا می کرد و توی چمدان می گذاشت. هی ماه ها را مرتب می کرد و روی هم می چید و هی سال ها را جمع می کرد و به چمدانش اضافه می کرد. 

 

او هر روز توی جیب های چمدانش شنبه و یکشنبه می ریخت و چه قرن هایی را که ته ته چمدانش جا داده بود.

 و سال ها بود که خدا تماشایش می کرد و لبخند می زد و چیزی نمی گفت.

 

اما سرانجام روزی خدا به او گفت:

 

عزیز عاشق، فکر نمی کنی سفرت دارد دیر می شود؟ چمدانت زیادی سنگین است. با این همه سال و قرن و این همه ماه و هفته چه می خواهی بکنی؟

 

عاشق گفت : خدایا! عشق، سفری دور و دراز است. من به همه این ماه ها و هفته ها احتیاج دارم. به همه این سال ها و قرن ها، زیرا هر قدر که عاشقی کنم، باز هم کم است.

 

خدا گفت : اما عاشقی، سبکی است. عاشقی، سفر ثانیه است. نه درنگ قرن ها و سال ها. بلند شو و برو و هیچ چیز با خودت نبر، جز همین ثانیه که من به تو می دهم.

 

عاشق گفت : چیزی با خود نمی برم، باشد. نه قرنی و نه سالی و نه ماه و هفته ای را.

 

 اما خدایا ! هر عاشقی به کسی محتاج است. به کسی که همراهی اش کند. به کسی که پا به پایش بیاید. به کسی که اسمش معشوق است.

خدا گفت : نه ؛ نه کسی و نه چیزی. "هیچ چیز" توشه توست و "هیچ کس" معشوق تو، در سفری که نامش عشق است.

 

و آنگاه خدا چمدان سنگین عاشق را از او گرفت و راهی اش کرد.
عاشق راه افتاد و سبک بود و هیچ چیز نداشت. جز چند ثانیه که خدا به او داده بود.

عاشق راه افتاد و تنها بود و هیچ کس را نداشت.

تا نگاه مي ‌كني :
وقت رفتن است
باز هم همان حكايت هميشگي!
پيش از آن كه با خبر شوي!
لحظه عزيمت تو ناگزير مي ‌شود
آي ...
اي دريغ و حسرت هميشگي !

ناگهان
چقدر زود
دير مي ‌شود !

" قيصر امين پور "

....

برایم عشق اینگونه تعبیر شد...

چه تعبیر زیبایی! به زیبایی صورت ماه مانندت. به زیبایی لحظه ای که دستت را به دستانم دادی و لبت را بر گونه ام غنچه کردی!

به زیبایی لحظاتی که وجودت را نثارم کردی! نثار تک تک ذره های وجودم.

و عشق اینگونه تعبیر شد. چه تعبیر شیرینی! به شیرینی و طعم  وجودت که از آن پا گرفتم! به شیرینی لحظه ای که خنده هایت را دیدم و بویت را حس کردم! و شیرینی لحظه ای که در آغوشت غمی از دنیا نداشتم...

ای کاش باز هم کودکی می شدم و در آغوش گرمت معنای عشق برای تکرار می شد...! ای کاش!

آسمون امروزم واقعا بی ستاره است... البته با شنیدن صدای یک دوست خوب کمی امیدوار شدم... شاید یه ستاره داشته باشه.

در شمارش سالهای عمرتون ماه هاو هفته های رفته رو بیاد بیارین... و موقع شمارش هفته ها روزها و ساعتها رو...

افلاطون مي گه:
" اگه با دلت چيزي يا کسي رو دوست داري زياد جدي
 نگيرش،چون ارزشي نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم
 که ديدنه، اما اگــه يه روز بــا عقلت کسي رو دوست داشتي،اگــه عقلت
 عاشق شد، بدون کـــه داري چيزي رو تجربه مي کني کـه اسمش عشق واقعيه."....